„Książka we współczesnej cywilizacji jest tylko jednym ze źródeł wiedzy. Literatura – jednym ze sposobów wyrażania poglądów i toczenia dyskursu. Czytanie jest czynnością zwyczajną, powszechną, codzienną, ale na czytanie literatury, eseistyki, publicystyki – coraz więcej i to coraz bardziej wykształconych osób nie znajdzie czasu. Co wcale nie znaczy, że one mniej wiedzą lub ubożej myślą. Technologia przekazu czyni go bardziej syntetycznym. Dostępność informacji dzięki powszechności komputera i mediów elektronicznych jest gigantyczna. Wolność wyboru – niczym nieograniczona.
I tu właśnie pojawia się prawdziwe zadanie dla szkoły: nauczyć korzystania z tej wolności wyboru. To nie są czasy, kiedy wystarczy zakreślić: to przeczytaj, tego nie…” – stwierdza Ewa Wilk z Polityki w artykule o projekcie reform programowych MEN i proponowanych zmianach w kanonie lektur szkolnych. I dodaje: „To są czasy, kiedy w młodym człowieku trzeba starać się wyrobić elementarne kompetencje: odróżniania, selekcjonowania, samodzielności oceny, odporności na propagandę i manipulację”.
To prawda, że informacja jest coraz szerzej dostępna, Wielka w tym zasługa Internetu. Jest coraz szybciej dostępna, jest jej coraz więcej, podawanej w coraz bardziej atrakcyjnej, multimedialnej formie.
Prawdziwy zalew informacji. I tu przydają się umiejętności selekcjonowania i samodzielności oceny, o których wspomina Ewa Wilk. Nie mniej istotne są odporność na propagandę i manipulację, nie tylko polityczną, ale przede wszystkim – komercyjną. W Internecie często zaciera się granica pomiędzy informacją a reklamą. Mniej czy bardziej ukryty przekaz reklamowy wciska się nawet do blogów, uznawanych zwykle za miejsce wypowiedzi osobistych, niezależnych.
Więc może celem edukacji, równie ważnym jak przedstawienie przeszłości, powinno być przygotowanie do życia w teraźniejszości…?
Źródło: Ewa Wilk, Dramat obowiązkowy, Polityka, 3 maja 2008.
